WWW.3BOYS86.BLOGFA.COM

اب را گل نکنیم:

در فرودست انگار،کفتری میخورد اب.

یا که در بیشه دور،سیره ای پر میشود.

یا در ابادی،کوزه ای پر میگردد.

اب را گل نکنیم:

شاید این اب روان،میرود پای سپیداری،تا فرو شوید

                                                   اندوه دلی.

دست درویشی شاید،نان خشکیده فرو برده در اب.

زن زیبایی امد لب رود،

اب را گل نکنیم:

روی زیبا دو برابر شده است.

چه گوارا این اب!

چه زلال این رود!

مردم بالا دست،چه صفایی دارند!

چشمه هاشان جوشان،گاوهاشان شیر افشان باد!

من ندیدم دهشان،

بی گمان پای چیرهاشان جا پای خداست.

ماهتاب انجا،میکند روشن پهنای کلام.

بی گمان در ده بالا دست،چینه ها کوتاه است.

غنچه ای میشکفد،اهل ده با خبرند.

چه دهی باید باشد!

کوچه باغش پر موسقی باد!

مردمان سر رود،اب را میفهمند.

گل نکردندش،ما نیز

اب را گل نکنیم.

سخن شماره(۵)

هیچ باش در هیچ بودن است که به کل میرسی.اگر خود را کل بپنداری راه را گم میکنی.و اگر خود را هیچ بپنداری به مقصد میرسی(اوشو)

از این به بعد چند تا فال هم میزارم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

فال پیامبران

فال حضرت موسی(ع)

ای صاحب فال!بدان در فکر چیزی هستی که در ان فرو مانده و عاجز شده ای

غم مخور که همه مرادت حاصل شود.پیش از این تو را بسیار غم و اندوه رسیده بود

و نزدیک شده که ستاره تو به روشنایی اید باشد که کارت به سر انجام رسد.

خداوند تو را عوض خیر دهد و کارت به زودی بالا گیرد و دلت به سبک باری مشغول است.با کسی عهدی خواهی کرد بکن که خوب استو اگر غایبی داری خبر خوش به تو رسد و کار تو به اتمام رسدو اگر دست به خاک زنی زر شود.در نماز کاهلی مکن هر چند توانی صدقه بده تا از خوف ایمن باشی و به مقصد برسی.ان شاءالله

فال حافظ

محبوبیت از دست رفته خود را دوباره به دست می اوری و دوباره همه از شما به نیکی یاد میکنند ،پس باید خدا را سپاس گویی و عبادت و اطاعت کنی و مواظب باشی که دیگر اشتباهات گذشته را تکرار نکنی.

غزل حافظ (ز قاف تا قاف)

چرت و پرت خودم

ساده بگم ساده بگم ساده بگم پاریزیم اهل همین دور و برا همسایه حسن پورا همخونه جعفریا ساده بگم ساده بگم بوی روغن میده تنم هنوز همون پاریزیم با همه رفسنجونی شدنم

 توضیح:چون بچه شوفرم پیرهنم بوی روغن میده

ابری نیست

بادی نیست

مینشینم لب حوض:

گردش ماهی ها،روشنی،من،گل،اب.

پاکی خوشه زیست.

مادرم ریحان میچیند.

نان ریحان و پنیر،اسمانی بی ایر،اطلسی هایی تر.

رستگاری نزدیک:لای گلهای حیاط.

نور در کاسه مس چه نوازشها میریزد!

نردبان از سر دیوار بلند،صبح را روی زمین می ارد.

پشت لبخندی پنهان هر چیز.

روزنی دارد دیوار زمان،که از ان،چهره من پیداست.

چیزهایی هست،که نمیدانم.

میدانم،سبزه ای را بکنم خواهد مرد.

میروم بالا تا اوج،من پر از بال و پرم.

راه میبینم در ظلمت،من پر از فانوسم.

من پر از نورم و شن

و پر از دار و درخت.

پرم از راه،از پل،از رود،از موج

پرم از سایه برگی در اب:چه درونم تنهاست

به پیشنهاد یکی از دوستان قالبمو عوض کردم(اقا مرتضا)

به پیشنهاد یکی دیگه نوشته های خودمو مینویسم(اقا صاحب)

ماه را در یاب وسکوت را.

چه میتوان گفت؟

اسمان سیاه و تار است.

زندگی خسته و خسته.

شب را در یاب

که سکوت را در خود نهانیده

براستی ماه کجاست؟

اسمان باز تاریک است!

و سکوتی زیبا مرا فرا گرفته

و صدای جیر جیرکها هم سکوت را نمیشکنند!

باید در فکر خود گم شد

ودر اعماق ان.

ولی اسمان باز تاریک است............!؟

سخن شماره{۴}

انسان همانجایی تصمیم میگیرد که باشد(سارتو)

      یا حق

مرداب اتاقم کدر شده بود

و من زمزمه خون را در رگهايم مي شنيدم.

زندگي ام در تاريكي ژرفي مي گذشت.

اين تاريكي،طرح وجودم را روشن ميكرد.

....................................................................................

در باز شد

و او با فانوسش به درون وزيد.

زيبايي رها شده اي بود.

و من ديده براهش بودم:

روئاي بي شكل زنديگي ام بود.

عطري در چشمم زمزمه كرد.

رگهايم از تپش افتاد.

همه رشته هايي مرا به من نشان ميداد

در شعله فانوسش سوخت:

زمان در من نميگذشت.

شور برهنه اي بود.

.....................................................................................

او فانوسش را به فضا اويخت.

مرا در روشنها ميجست.

تار و پود اتاقم را پيمود

و به من راه نيافت

نسيمي شعله فانوس را نوشيد

وزشي ميگذشت

و من در طرحي جا مي گرفتم.

در تاريكي ژرف اتاقم پيدا مي شدم

پيدا،براي كه؟

او ديگر نبود.

ايا با روح تاريك اتاق اميخت؟

عطري در گرمي رگهايم جا بجا مي شد

حس كردم با هستي گم شده اش مرا مي نگرد

و من چه بيهوده مكان را ميكاوم

اني گم شده بود.

سخن شماره{۲}

(تو ميتواني تجلي شكوفايي،شعور،خود اگاهي و وجدان انساني باشي

يا همچون يك ادم  ماشيني بدون اراده و اختيار)

اوشو عارف بزرگ هندي

يا حق......

کفشهایم کو

چه کسی بود صدا زد:سهراب؟

اشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ.

مادرم در خواب است.

ومنوچهر و پروانه...و شاید همه مردم شهر.

شب خرداد به ارامی یک مرثیه از روی سر ثانیه ها

                                                                میگذرد.

و نسیمی خنک از حاشیه سبز پتو خواب مرا میروبد.

بوی هجرت می اید:

بالش من پر از اواز چلچله هاست.

صبح خواهد شد

و به این کاسه اب

اسمان هجرت خواهد کرد.

باید امشب بروم.

من که از باز ترین پنجره با مردم این ناحیه صحبت کردم

حرفی از جنس زمان نشنیدم.

هیچ چشمی...عاشقانه به زمین خیره نبود.

کسی از دیدن یک باغچه مجذوب نشد.

هیچ کس زاغچه ای را سر یک مزرعه جدی نگرفت.

من به اندازه یک ابر دلم میگیرد

وقتی از پنجره میبینم حوری

-دختر بالغ همسایه

پای کمیاب ترین نارون روی زمین

فقه میخواند

چیزهایی هم هست لحظه های پر اوج

(مثلا شاعره ای را دیدم

انچنان محو تماشای فضا بود که در چشمانش

اسمان تخم گذاشت

وشبی از شبها

مردی از من پرسید

تا طلوع انگور...چند ساعت راه است؟)

باید امشب بروم

باید امشب چمدانی را

که به اندازه پیراهن تنهایی من جا دارد...بردارم

و به سمتی بروم

که درختان حماسی پیداست...

رو به ان وسعت بی واژه که همواره مرا میخواند.

یک نفر باز صدا زد:سهراب!

کفشهایم کو؟

راستی میخوام از حالا هر دفعه سخن یه بزرگو بزارم نظرتون چیه

سخن شماره{۱}

تنها زمانی میتوانید به بعد برتر زندگی صعود کنید که بعد پست را پشت سر گذاشته باشید!

(اوشو  عارف معاصر هندی)

درها به تنینهای تو وا کرده ام

هر تکه نگاهم را جایی افکندم.................پر کردم هستی ز نگاه

بر لب مرداب.........پاره لبخند تو بر روی لجن دیدم...............رفتم

                                                                                     به نماز.

در بن خاری........یاد تو پنهان بود......پاشیدم به

                                                             جهان.

بر سیم درختان زدم اهنگ ز خود روئیدن.....و به خود

                                                                  گستردن.

و شیاریدم شب یک دست نیایش....اقشاندم دانه راز.

و شکستم اویز قریب.

ودویدم تا هیچ.

             و دویدم تا چهره مرگ.

                                  تا هسته هوش.

                                             و فتادم بر صخره درد.

از شبنم دیار تو تر شد انگشتم.......

                                                                    لرزیدم.

وزشی میرفت از دامنه ای...گامی همراه او رفتم.

                                                              ته تاریکی....

تکه خورشیدی دیدم...

                         خوردم...

                                 و زخود رفتم...

                                                  و زخود رها بودم.

دم غروب میان حضور خسته اشیا

نگاه نگاه منتظری حجم وقط را میدید.

وروی میز هیهوی چند میوه نوبر

به سمت مبهم ادراک مرگ جاری بود.

و بوی باغچه را.....باد....روی فرش فراغت

نثار حاشیه صاف زندگی میکرد.

و مثل بادبزن ....ذهن.....سطح روشن گل را

گرفته بود به بدست

و باد میزد خود را.

مسافر از اتوبوس

پیاده شد:

{{چه اسمان تمیزی!}}

و امتداد خیابان غربت او را برد.

غروب بود.

صدای هوش گیاهان به گوش می امد.

مسافر امده بود

و روی صندلی راحتی.....کنار چمن

نشسته بود:

((دلم گرفته

دلم عجیب گرفته است.

تمام راه به یک چیز فکر میکردم

و رنگ دامنه ها هوش از سرم میبرد.

خطوط جاده در اندوه دشتها گم بود.

چه دره های عجیبی!

و اسب.....یادت هست.

سپید بود

و مثل واژه پاکی...سکوت سبز چمنزار را چرا میکرد.

و بعد...غربت رنگین قریه های سر راه.

و بعد..... تونل ها.

دلم گرفته

دلم عجیب گرفته است.

و هیچ چیز .....

نه این دقایق خوشبو.....که روی شاخه نارنج میشود

                                                                    خاموش....

نه این صداقت حرفی.... که در سکوت میان دو برگ این

                                                                    گل شب بوست.....

نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف

نمی رهاند.

و فکر میکنم

که این ترنم موزون حزن تا ابد

شنیده خواهد شد))

نگاه مرد مسافر روی میز افتاد:

((چه سیب های قشنگی!

حیات نشئه تنهایی است.))

ومیزبان پرسید:

قشنگ یعنی چه؟

-قشنگ یعنی تعبیر عاشقانه اشکال

وعشق.....تنها عشق

ترا به گرمی یک سیب میکند مانوس.

و عشق..... تنها عشق

مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد...مرا رساند به امکان یک پرنده شدن

-و نوشداروی اندوه؟

-صدای خالص اکسیر میدهد این نوش.....و..........................

.کمی اهسته!دستان کوچکم را رها کنید.میخواهم لحظه ای بمانم

.تنها لحظه ای تا بتوانمگونه های تبدار مادرم را

                                                              عاشقانه ببوسم

 و بر دل زخم دیدهپدرم مرهمی باشم.

فرشته ها امانم بدهید.

می ایم دقایقی دیگر با شما روانه بهشت میشوم.

اما اما:

خواهرانم منتظرند.

                               نگرانند.

اهنگ همه عروسکهایم به صدا در امده.

                    دوست دارم همه انها را بغل کنم.

                                                           دوست دارم برایشان لالایی بخوانم.

امانه نه:

       فرشته ها گفته اند انحا پر از عروسکهای زیباست

                                                  ومن

                                               میتوانم راحت و اسوده با لالایی سبز انها برای همیشه بخوابم.

اه!

چه خواب ارام دلنشینی ومادر بداند من اینجا راحت اسوده ام.

برای شادی روح مهتاب کوچولومان دعا کنید ............................ممنون

شبنم ها بر جا بود.

درها باز چشم تماشا باز چشم تماشاتر و خدا در هر....ایا بود؟

خورشیدی در هر مشت : با نگه بالا بود

میبویید. گل وا بود؟ بوییدن بی ما بود: زیبا بود.

تنهایی....تنها بود.

نا پیدا.....پیدا بود.

{او}انجا....انجا بود.................................

دوستون دارم یه دنیا...